Gelukkig Nieuwjaar!

Met zes, zeven dansen ze voor mijn raam. De muggen die de winter ruimschoots overleefden. Een ekster vliegt voorbij mijn raam met een takje in zijn snavel. Tijd voor een nieuw nest. Sneeuw ligt nog op het gras en de paden en het regent. Het gaat wel snel. De beschermende witte laag die de wereld en dus ook de mijne, bedekte. Die het geluid dempte, ervoor zorgde dat honden niet meer over gebaande paden liepen maar renden door de vreemde, koude en opspattende, spannende materie. Wat nog even blijft, is het ijs. Een harde, dikke laag op het water, die voor een prachtig uitzicht zorgt en mijn vrienden de ganzen en zwanen naar een groot wak drijft waar ze met elkaar wachten op brood en warmere tijden.
Morgen zal alles weer groen zijn. Het ijs blijft nog even.

Dit weekend konden we mijn verjaardag vieren. Alle sneeuw met bijbehorende gladheid, die ervoor zorgde dat we moeilijk bereikbaar waren, is verdwenen. De voorbereidingen waren zoals gewoonlijk bijna net zo leuk als de dag zelf. Slingers gekocht en knutselspulletjes voor de kleinkinderen. Ja, deze oma vindt slingers nog steeds bij feestjes horen en als er kleintjes komen, is dat een geldig excuus! Net als snoep, heel veel snoep. De rest van de week moet ik op taarten dieet. Het mooiste cadeau bestond n.l. uit twee suikervrije, zelfgemaakte zalige taarten. Roomboter, slagroom, appeltjes: helemaal voor mij alleen doordat de term suikervrij ze niet aanlokkelijk maakt voor anderen. Dromen komen echt wel uit! Goed sporten dan maar deze week. Niet stiekem smokkelen omdat er toch niemand kijkt en ik geen zin heb in spierpijn. Niks ervan, mijn buikspieren zullen branden van het harde werken. Mijn armen zal ik moeizaam op kunnen tillen, mijn benen zullen zwaar zijn terwijl er toch gelopen moet worden.

Gisteravond was er vuurwerk. Keiharde knallen. Overgebleven en heerlijk om nog af te steken op een late dinsdagavond in februari. Mijn hondje was direct terug in de tijd. Stijf van angst kroop ze weer in haar schuilplaats om er niet meer uit te komen voor vanmorgen.
Het was ook te mooi om waar te zijn, te denken dat het geknal over was. Te mooi om waar te zijn was ook wat een van mijn kleinzoons dacht. Daarom controleerde hij de opmerking van zijn moeder door mij even te bellen. Oma, mama kreeg van jou een berichtje. Mag ik alle snoep die over is mee naar huis nemen? Dat mocht en ik had al een cars-tasje voor hem gekocht. Twee nog kleine handen kunnen immers niet zoveel snoep dragen. Mooie start van een nieuw jaar. Daar hoort een goede conditie bij. Morgen weer even stevig sporten. De groep seniorenfitness is weer gestart o.l.v. een jong en enthousiast trainer. Dat wordt weer spierpijn. Ach ja, tweeënzestig voelt veel beter dan eenenzestig, Gelukkig Nieuwjaar dan maar.

Groeten van Buuf
22-2-2012

Hoera!

Alle voorzorgsmaatregelen heb ik genomen. Muts op, sjaal om, handschoenen aan, zeer stevige laarzen aan, twee paar sokken. Wat te denken van de nieuwe hulpmiddeltjes voor de hielsporen die ik al zo’n 20 jaar heb! Kruk uit de schuur gevist. Wie wat bewaard heeft wat en ik wilde absoluut niet angstig de deur uit. Bovendien nam ik uitgebreid de tijd om te komen waar ik heen moest. Een wandelingetje van 10 minuten kon vandaag makkelijk een half uur duren en dan hoefde er geen extra stress bij te komen. Ik ben blij vandaag!

Inmiddels schrijf ik alweer zo’n vier jaar tegen je aan. Af en toe moet ik even kwijt wat ik mee maak en dan in het bijzonder wat er gebeurt met mijn lijf. Ach, over een dikke week komt er alweer een jaar bij. Dat is ook goed te zien zo ’s morgens. Ondanks de hulp van Dior, Weleda, l Óreal en een prima kapper. Het eerste rondje met mijn hondje ging tot deze week nog in het donker en zodoende kon je het niet zien, die kromme pijnlijke schoudertjes en mijn stramme voetjes. Nu het weer wat eerder licht is ben ik me bewust: loop rechtop en zet je voeten goed neer….. Dat lukt. Maar het opschrijven van dit stukje niet.

Het is namelijk zover vandaag, eindelijk. Ik voelde het al aan mijn spieren en gewrichten. Kou op een rare plek van mijn rug. Ja, oude dames klachten, inderdaad. Het begon heel zachtjes om 8 uur vanmorgen. Mijn vrienden de ganzen en zwanen wisten het ook en hadden een veilig heenkomen gezocht onder de brug. Heerlijk grijs was de lucht. De enige kleur grijs waar ik van houd. Het is nu bijna 16.00 uur. De lucht kleurt heel voorzichtig zachtjes blauw. Gelukkig nog niet dat wintersportblauw waardoor ineens iedereen uit zijn huis komt en moet wandelen. Maar het is nog niet over. Het is ook niet gestopt terwijl ik weg was om aan mijn conditie te werken. Zonder angst en dus zonder vallen kwam ik op mijn plaats van bestemming, op eigen benen. Thuis kwam ik ook weer, met een beetje van dat stofje dat je krijgt als je flink beweegt. Waardoor je de wereld alweer een beetje beter aan kunt.
Het sneeuwt, hoera!

Groeten van Buuf
3 februari 2012

Kreukelretour

Ik was van plan een grappig verhaaltje te vertellen. Had een leuk stukje gelezen en dacht: dat moest ik ook maar eens gaan doen. Mijn stukjes wat humor meegeven. Heb er na een korte vakantie ook alle reden toe. Intens contact  met jongste dochter en gezin. Dik van genoten. Vooral van het simpele Zijn van mijn jongste kleinzoons. Lekker hoor, gewoon duidelijk. Ze vinden hun leventje leuk of gewoon even niet.  Heel dik van opgeknapt.

Jammer dan, vandaag zulke vreemde mailtjes gekregen en gelezen dat mijn conclusie steeds simpeler wordt: liever alleen dan me omringen met mensen waarvan ik eerst hun woorden en dan ook nog hun gedachten moet vertalen.  Nooit direct zeggen waar het op staat: bang om te kwetsen? Nooit serieus op mijn belevenissen ingaan: te lastig? Nooit luisteren naar mijn verdriet: kan je niet mee omgaan?
 Inmiddels, na jarenlang het IJsselmeer te hebben gesponsord met mijn tranen, kan ik zeggen: geeft niet hoor. Ik heb geen zin meer in opgeleukte bijeenkomsten met semipositieve verhalen. Ik heb geen zin meer, verhalen aan te moeten horen of te lezen waarvan ik merk dat ze niet kloppen. Dat spel weiger ik te spelen. En ja, ik weet inmiddels heel duidelijk wat de consequenties zijn.  Die draag ik!

Het is een stevige combinatie: schade, schande en pijn. Het is te doen hoor. Ik ben alleen een heel eind ouder. Dat vind ik in zoverre jammer, dat ik dit allemaal eerder had willen weten. Nog drie weken dan heb ik weer een jaar volbracht en het was superzwaar maar het is echt waar: het genieten van momenten en het leven in het nu is me gelukt.
 Durf het me maar af te nemen.
Gek hoor, de kreukels in mijn gezicht worden minder. Sporten gaat steeds makkelijker, mijn voet doet steeds vaker goed mee en met enige bluf gebruik ik ook apparaten waar ik eerder jonge, stoere mannen mee zag werken. Kreukels op hun retour.
Zwaar is het wel: op eigen kracht beweging houden in body en mind!

Groeten van Buuf
25 januari 2012

Kreukelzone

Het is duidelijk. Het staat vast. Er is geen ontkomen meer aan. Ik ben nu echt in de kreukelzone terecht gekomen. Het begon rond mijn ogen, jaren geleden al. Teveel gezien? Om mijn mond veel dieper. Teveel gepraat? Die laagjes onder mijn kin vielen nog wel mee. Dacht ik. Totdat ik een van de zeldzame foto’s van mezelf bekeek. Zo’n beetje van de zijkant genomen terwijl ik iets aan het lezen was. Ik zag er wel drie. Gewoon onderkinnen dus.

In december ben ik langzaam weer begonnen met sporten. Heel voorzichtig, als een egeltje. Mijn behandel brace was kapot gegaan. Zonder steun kon mijn boven verwachting snel herstellende enkel niet. Andere brace dus. Mooi hoor en hij kost een klein vermogen. Het duurt wel even voordat hij op de juiste manier is aangedaan. Maar hij heeft als grote voordeel dat hij steunt en toch de nodige ruimte tot bewegen geeft.

In januari ben ik weer netjes twee keer in de week gaan sporten. Dat viel dus knap tegen. Dag moeizaam opgebouwde conditie. Dag, sterker wordende buikspieren. Kom maar eens omhoog van de grond met een nog pijnlijke voet. Doe maar eens oefeningen op bijvoorbeeld de trampoline. Niet alleen qua rimpels in de kreukelzone terecht gekomen! Aantal levensjaren gaat ook aardig die kant op. Tja, mijn goede voornemen? Dat heb ik nooit. Wel hard werken aan mijn binnen- en buitenkant. Mijn binnenkantje heeft ook nogal wat kreukeltjes opgelopen de laatste tijd. Proberen mijn eigen strijkijzer te zijn!

Groeten van Buuf
11-1-2012

 

Bergschoenen en veilig voelen.

Ik zie helemaal niks! Ja, af en toe kan ik verder dan de eerste rij bomen kijken. Eerlijk gezegd vind ik het heerlijk. Meestal is een dergelijk hevige mist de voorbode van wat ik echt het meest superseizoen van het jaar vind. De winter. De sneeuw welteverstaan. Ja, ik weet het: zo verschrikkelijk onpraktisch. Je kunt niet rijden, het is glad, glibberig en koud. Die pas gevallen sneeuw is nog wel mooi. Pas op als het of opgevroren glad is of zo nat en glibberig, bijna weg: een regelrechte ramp. En wat te denken van fietsen, jammer dan, gaat ook niet. Lopen alleen maar met die noppen dingen onder je schoenen. Lang leve de charme van een zestig-plusser-met-top-hond in de winter! Een heel eigenwijze zestigplusser in dit geval.

Vandaag druk gehad. Krukken schoon gemaakt en ingeleverd, met hartelijke dank. De rollator staat ook weer klaar om terug gebracht te worden. Dat was pas een karwei om schoon te krijgen. Takjes, hondenpoep, gewone blubber uit het bos. Ben benieuwd of die rollator ooit al in een bos was geweest. Hij komt uit een verzorgingshuis. Meestal binnen dus, denk ik. Steungevend aan een echt oud mens. Een mens dat niet meer kan of wil lopen zonder dat er dan tenminste iets voldoet aan de verwachtingen. Iets dat doet wat zij of hij wil, waar je macht over hebt terwijl je verder steeds afhankelijker wordt. Met enige handigheid gaat een rollator elke kant op die jij wilt. Voor mij was dat prachtig want zo kon ik toch het bos in met mijn hond. Dat had ik hard nodig. Voor mijn voet met haar gescheurde enkelbandjes en piepklein scheurtje in het bijbehorende bot. Ook voor mijn verdriet. Mijn vader zei het vroeger al: kleine kinderen kleine zorgen, grote kinderen grote zorgen. En die zijn er. Nog steeds maar of het went of het wordt echt minder, dat wanhoopsgevoel. In het bos was het nog heel hevig en kwam het mooi uit, dat mijn hond los kon lopen: alsof er niets aan de hand was. Ik kon mijn tranen laten lopen terwijl ik zat op het zitje van die rollator. Als het zachter werd nog even een shagje, hond een paar brokjes en we konden er weer tegen.

De combinatie van per se buiten willen zijn, hond die wilde plassen en leven en contact hebben met mensen, zorgden voor een voorspoedig herstel. Alle hulpmiddelen kunnen weer weg. Ik doe het allemaal zelf. Niet helemaal eerlijk natuurlijk. Ik heb een aardig verleden met vallen en opstaan. Goede mensen om me heen met kennis van leven, sport en fysiotherapie waar ik op terug kan vallen. Maatregelen getroffen zodat ik die heerlijke tijd op me af kan laten komen, gewapend met camera om de prachtige lichtval vast te leggen. Bergschoenen aan en enkelbrace om. Dat is pas veilig! Jammer dat ik geen schop kan geven als het nodig zou zijn. Vind mijn enkel toch net nog niet leuk denk ik zo. Toch moet je sommige dingen letterlijk nemen en niet in je emotie blijven hangen. Lopen dus! Of zoals mijn net drie jarige kleinzoon reageerde toen ik hem een centje gaf voor een ijsje en vertelde dat dat zakgeld was. Hup, in zijn broekzak en er niet meer uithalen, de hele dag!

Groeten van Buuf
21-11-2011

Gouden schoenen

Als het niet zo verschrikkelijk pijn had gedaan, zou het best een leuk verhaal zijn.
Ik vertelde al eerder over de twee jonge trainers die ons senioren zover weten te brengen dat we met enthousiasme en soms gegrinnik, keihard werken om onze lijven soepel te houden. Spierkorset ontwikkelen wordt het ook wel genoemd. Helaas een van de trainers ging weg, andere baan, betere vooruitzichten. Geef hem eens ongelijk maar ongezellig was dat wel. Niet leuk hoor, ik ga altijd een tikje hechten aan de mensen om me heen. Gouden schoen droeg hij de laatste weken. Flitsend. Leek mij ook wel wat. Dame op beginnende oudere leeftijd op gouden schoenen. In een opwelling vroeg ik of ik zijn schoenen mocht hebben als hij wegging. Jawel, dat vond hij een leuk idee. Hij vertrok en van de schoenen zag ik niks meer. Tot op een dag zijn collega vertelde dat er gouden schoenen op me stonden te wachten. Prachtig vond ik dat. Ze pasten nog ook. Ik had wel beloofd, ze een keer aan te doen, ze te laten zien.

Trots als een pauw liep ik de zaal in en begon aan de buikspier oefeningen. Ik las toevallig, dat het onderhouden en trainen van je buikspieren heel belangrijk is. Als die niet werken, loopt de rest van je lichaam kans, minder te functioneren. Gelukkig zijn tien minuten toch redelijk snel om. Net als je denkt, niet meer verder te kunnen qua inspanning, zijn ze voorbij. Ik stak mijn goud geschoeide voeten in de lucht om wat plaatjes te maken. Met mijn telefoon die ik binnen gesmokkeld had. Als getuige van deze gedenkwaardige ochtend. Daarna gebeurde het. Opgestaan en net verder willen lopen, bleef ik met de punt van een gouden schoen achter het lichtblauwe matje haken. Wat volgde was een vertraagde opname van een vallende vrouw. Van de pijn bleef ik even liggen en kwam moeizaam omhoog. Gelukkig had niemand het gezien. Dapper strompelde ik naar de loopband, nee niet om hard te rennen. Pijn die steeds erger werd. De enkel begon te groeien. Hups, zitten op de bank en ijs erop. Ondanks de goede zorgen werd de pijn zo vervelend dat ik naar huis ging.

En de enkel? Die groeide en groeide en maakte me misselijk van de pijn. Op tournee dan maar. Via de huisarts naar het ziekenhuis en ’s avonds weer thuis met een mooi blauw gips en duf van een super dosis pijnstillers. Inmiddels is het gips vervangen door een brace en mag ik de enkel weer voorzichtig gaan belasten en met hulp van rollator of kruk weer naar buiten. Er wordt goed voor me gezorgd door de sportschool: kaart en telefoontjes. Dat doet een mens goed! Een advies dat ik kreeg zal ik zeker opvolgen: bewaar die gouden schoenen in een glazen kistje. Dat zal ik zeker doen. Blij ben ik nog steeds met ze. Maar zoals mijn oma al zei: loop nooit in de schoenen van een ander, dat loopt slecht met je af.

Groeten van Buuf
24 oktober 2011

 

Alice

Alice in het verkeerde wonderland. Zo voelde ik mij, gistermorgen. Het is een hele tijd geleden dat ik in het ziekenhuis kwam. Nu was dat even nodig. Een aantal kleinigheden moet worden verholpen. Tijdrovend en misschien een tikkeltje pijnlijk maar absoluut niet ernstig. Gewoon even in de revisie. In het ziekenhuis is behoorlijk wat veranderd. Misschien wel ten goede, dat kan ik nog niet beoordelen. De service was in ieder geval wel verbeterd. Een vriendelijke mevrouw bracht mij naar de afdeling waar ik moest zijn. Aardig en ook handig. Dat scheelde mij tijd van zoeken. Die had ik dus over en gebruikte ik om rond te kijken. Heel veel sombere gezichten. Zachte, klagende gesprekken en geduldig uitleggende assistentes.

Ik keek mijn ogen uit. Mijn oog viel op een blad met de titel Zorg voor beweging. Ziet er aardig uit, leuke omslagfoto's, goede kleurstelling en lay-out. De inhoud is belangrijk voor mensen zoals ik: tikje ouder, tikje kneuzerig en toch volop in beweging. En daar gaat het nu net over. Werd ons vroeger vaak verteld, dan maar rust te houden, been omhoog op een kussentje, nu moeten we sporten. Er zijn veel mensen die hiervoor worden opgeleid: mensen mobiel houden. Aan een kant jammer: het had wel iets, zere enkel op een kussen en volledige verzorging. Aan de andere kant is de vrijheid die je hebt, als je goed kunt bewegen zonder 18 jaar te zijn, heerlijk. Pijnlijke gewrichten hebben een goed spierkorset nodig, las ik in het blad. Het woord korset doet mijn haren overeind staan. Dat is pas ouderwets..

En toch, ik begrijp feilloos wat er bedoeld wordt. Ik heb van die zielige gewrichten. Niet een niet twee maar net even wat meer. Gelukkig ben ik een aantal jaren geleden met een zacht zetje in de rug in de sportschool terecht gekomen. Met letterlijk veel pijn en moeite, is mijn spierkorset behoorlijk wat sterker geworden. Er wordt voorlopig niets vernieuwd qua gewrichten. Tja, dat je daar moeite voor moet doen is logisch. Inmiddels is het ook gezellig, er komen steeds meer leeftijdgenoten naar deze training. Hoe deze heet? Senioren fitness, circuittraining? Ach, dat is toch helemaal niet belangrijk. Het werkt als jij werkt. Ik krijg er een goed gevoel van. Kan zelf wat doen aan eventuele klachten.
Ik ben in het juiste Alice in wonderland terecht gekomen!

Groeten van Buuf
13 september 2011  

Chikies checken.

Ach ja, zo leer je elke dag weer wat bij!
Op hyves staat een foto van mijn jongste kleinzoon, op dit moment ruim twee maanden jong.
Een van de vriendinnen van mijn jongste heeft ook zo’n charmeurtje-in-de-dop. Leuk idee: later samen chikies checken. Zeer vrij vertaalt: zoeken naar een leuk meisje! Daar ging mijn gevoel, redelijk op de hoogte te zijn van wat er speelt in de wereld…….

Een gevoelsmatig lastige zomer, zorgt regelmatig voor extra pijn. Geestelijk en dus ook lichamelijk. Een voortdurend afwegen: wel of niet sporten. Spieren die heel erg gespannen zijn, kunnen door over- of verkeerde belasting makkelijk geblesseerd raken. Dat is iets wat ik echt zelf moet bepalen. Niemand kan het aan me zien. Praten erover, doe ik al helemaal niet graag. Gelukkig moet ik vaak naar buiten, dankzij mijn hond. De “onderweg-babbeltjes” gaan over het algemeen gewoon over aardige dingetjes, een enkele rasechte roddel daargelaten! Toch was het echt even uit met de pret. Niet sporten alleen maar zitten met veel pijn. Veel intern-zoeken bracht de oorzaak boven: de wilskracht was op. En zonder wilskracht zou ik in die positie blijven.

Op een zaterdag tikte er een reddende engel tegen het raam. Ze had sushi gemaakt en zoals gewoonlijk, teveel. Had ik er zin in? De sushi was zo supervers, dat ik nog ruim een uur moest wachten totdat ze in de koelkast voldoende was afgekoeld. Met het verlangen naar de eerste hap, bleek mijn wilskracht zachtjes aan terug te komen.  Er waren meer engeltjes die zonder dat ze het wisten, net op het juiste moment iets van zich lieten horen. Mooi hoor, ik hoef geen chikies te checken. Ik heb ze al lang gevonden.

Groeten van Buuf.
9-8-2011

 

Weke-delen-therapie.

Het is absoluut zomer. Het is licht, het ruikt lekker en de dagen lijken langer.
Het is ook warmer. En dat vinden mijn spieren niet altijd even lekker. Hoe vreemd dat ook mag zijn. Ik kan/wil dat niet wetenschappelijk onderbouwen. Geen zin meer in om dat op te zoeken. Is niet belangrijk want inmiddels ben ik na al die jaren gewoon ervaringsdeskundige. Dat wordt tegenwoordig ook wel als beroep opgegeven, jawel! Nou, geld brengt het in mijn geval niet op. Wel weten. Daar kom ik een heel eind mee. Ik weet dat zomers mijn spieren wat zwakjes zijn. Vocht vasthouden is ook zoiets. Helemaal niet prettig en het scheelt zomaar een maat aan het einde van de dag. Ik ben ook een verzamelaar. Van stress wel te verstaan. Stress kan niet in een kastje of kluisje. Ook niet in een bureaulade. Je kunt het niet weggooien, niet vastpakken, oppakken, inpakken. Stress gaat bij mij op mijn spieren zitten. Een dergelijk lang lijf als het mijne heeft veel plaats voor stress. O, wacht even: zou het daardoor komen dat er in mijn leven bij langdurige vlagen zoveel dingen gebeuren die voor super spanning zorgen? Zwakke spieren kunnen niet veel dragen. Dat zorgt ervoor dat ik al mijn pijnlijke gewrichten extra voel. Lastig hoor. Ik weet wel wat ik eraan kan en moet doen. Sporten!

Senioren hebben een andere tijdsindeling dan gezinnen met jonge kinderen. Ze kunnen zo vrij als een vogeltje leven. Weggaan op het moment dat het hen uitkomt. Dingen doen die ze leuk vinden. Alleen schijnt de naam senioren niet altijd goed te vallen. Alsof de naam wat uitmaakt. Het is stil bij de seniorenfitness, al een paar weken. De jonge goden die ons les geven vinden dat maar matig. Er valt weinig eer te behalen aan hun voorbereidingen. We zijn immers steeds maar met twee. Mijn collega-sporter heeft dezelfde “kwalen”als ik. Alleen weet zij het korter dan ik en is nog in een ander stadium. Het stadium dat je hoop dat medicijnen en artsen veel aan jouw fybromyalgie, ofwel weke-delen-reuma, kunnen doen. En tegen beter weten in hoopt dat het misschien toch wel over gaat. Jammer dan: je moet het allemaal zelf doen. Dat moet je dan eerst wel even weten. Daarna kun je er prima mee leven. Net zoals de meeste artsen zeggen als ze een beetje klaar met je zijn maar helaas niet weten hoe dat zou moeten. Als de spanning mijn spieren dreigt te blokkeren zoek ik naarstig naar een oplossing, want ontstekingen van de beschadigde gewrichten liggen op de loer.

Gisteren kwam de oplossing, de ontspanning.
Ik ben op stap geweest met twee mooie mannen. De ene lag er uiteindelijk een tikkeltje lui bij.
Pakte nog net af en toe mijn vinger terwijl hij heel tevreden wat knorrende geluidjes maakte.
De oudste van de twee had nog veel meer energie. Die wilde wel gillen en ik ook. We gingen nog even aan de wandel. Wel met een doel: de ijswinkel. Onderweg zongen we zelf bedachte liedjes, keken naar elk nieuw bloemetje en voor de vogels bedachten we een bestemming. We bleken eenzelfde grote hobby te hebben. Bankzitten! Bankzitten? Jawel. Hij mag zo graag op een bankje zitten. Ik ook. Het kijkt zo lekker weg naar al die mensen die voorbij gaan. We bereikten ons doel, kochten een ijsje en hingen in de ijssalon nog even op een bankje.
Heel tevreden gingen we via dezelfde route naar huis, soep eten bij zijn moeder. Uiteraard met stops op de bankjes…
Vandaag bleek hoe goed deze therapie was geweest. Hup, sporten voor de spiertjes en terwijl terug denken aan mijn kleinzoons van vijf weken en bijna drie jaar.

Groeten van Buuf.

4 juli 2011

Zomerhit

Heel voorzichtig wrijf ik over mijn schouders. Pijnlijk zijn ze. Heel zachtjes probeer ik mijn armen te spreiden. Ik kijk naar rechts, naar links. Heel verbaasd zie ik verdikkingen op mijn bovenarmen. Spierballen! Met een stralende glimlach liet de jonge en bovenal superfitte trainer ons gisteren alle hoeken van de sportschool zien. Vaak grinnikend maar altijd hard werkend, trainen we twee keer per week, wij senioren. De samenstelling van de groep wisselt weleens: veel andere activiteiten en ook vakanties, soms wel tien weken lang. Maar onze conditie verbetert dus per week.

Het was tijdens een van die trainingen dat ik de zomerhit hoorde. Elk jaar komt er zo in de kleurige maanden een liedje langs wat lekker vaak gedraaid wordt. Met een vooral simpele tekst maar met een melodie die blijft hangen. Mijn jongste noemt dat “niets-aan-de-hand-muziek”. De titel van de zomerhit van dit jaar weet ik nog niet. Wel wat de strekking is: zo ongeveer als vandaag doe ik lekker niets, geen telefoon, geen gesprekjes, helemaal niets. Alleen maar genieten.
De zomerhit van vorig jaar heette Haus Am See. Een merkwaardige melodie, beetje duf, beetje repeterend. Het blijft wel hangen. Opgezocht op YouTube. Is leuk, met zo’n filmpje (klik hier maar

http://www.youtube.com/watch?v=gMqIuAJ92tM

Eigenlijk gaat het over een groot gevoel van tevredenheid. Dat hoor ik er tenminste in. Veiligheid. Het slotbeeld
laat een oudere man zien in een oude stoel, op een soort strandje, voor een oude hut. Duidelijk al zeer lang bewoond. Een rustig beeld. Iets om naar te verlangen. Vorige week heb ik samen met mijn vriendje sinds veertig jaar het nieuwe bankje in de stad denk ik als eersten ingewijd. Het mooie blauwe schuimplastic zat nog om de armleuningen. De plek was een beetje gek maar wel goed bedacht. Heel aardig, alsof iemand vanachter zijn tekentafel heeft kunnen zien wat wij nu zagen. Voor de drankwinkel stond er ook zo een, altijd handig! Het tijdstip waarop wij op dat bankje zaten, sloeg nergens op. Ieder weldenkend mens was aan het werk! Wij niet, wij bepalen tegenwoordig zelf wanneer en of er wordt gewerkt. Luxe!

Op dat bankje zat ik stiekem even bij te komen van alle emoties van de laatste weken. Spannend was het geweest, omdat ik eigenlijk niet meer kon wachten. En natuurlijk kwam ook dit wondertje later dan men had berekend. Net zijn broer! Wauw: mijn jongste en vijfde kleinkind is er, blakend van gezondheid en tot nu toe ook van tevredenheid. Ik vroeg me af, hoe ik heel veel later dan nu, op die stoel voor dat oude huisje zou zitten: mijn eigen Haus Am See. Aan mijn conditie zou het niet liggen: doorgaan en volhouden, dat sporten. Nadenken over de titel van de zomerhit van dit jaar hoef ik niet meer.
Mijn zomerhit heet Morris en is drie weken jong.

Groeten van Buuf
17-06-2011

 

Waar blijf je?

Hoe zal ik u ontvangen, hoe wilt gij zijn ontmoet?
Na een leuk schrijfseltje te hebben gelezen, speelt dit lied door mijn hoofd. Heeft niets met elkaar te maken. Denk ik. Het lied, of misschien is het een psalm, werd vaak door mijn moeder gezongen, toen ze nog helder was. Ook door mij, toen ik nog niet helder was.

Vandaag is al de derde dag, dat de baby zou kunnen komen. Zogenaamd rustig en ontspannen wachten wij met zeer veel nieuwsgierigheid en gretigheid zijn komst af. Zijn oudste broertje wordt ineens verkouden, onrustig en heeft een klein wit bekkie! Zou jij het allemaal snappen als je bijna drie was? Dikke buik, die af en toe beweegd. En daar zit dan een baby in! Hoe is het mogelijk. Papa en mama allebei thuis, opa en oma die zullen komen om je op te halen. Zaak om in beweging te blijven, oma. Ik wil genieten van het nieuwe wonder.

Heeft e.e.a. dan met sporten te maken? Dacht het wel. Altijd, altijd moet je in beweging zien te blijven. Met je lijf maar zeker ook met je koppie. Hoe je dat doet, maakt niet uit. Als je eenmaal stil staat, wordt het leven een stuk lastiger.
Intussen wacht ik dan maar gewoon ’rustig’ af en neurie ik de melodie van het lied.

Groeten van Buuf
18 mei 2011

 

Mooie vloer!

Er schoof een apparaat over de grote, donkere vloer. Zo op het oog lichtjes aangestuurd door een man met grote oorbeschermers en een bril op. Langzaam liep hij heen en weer. Die bescherming begreep ik wel. Horen en zien verging je en het stof schoot in je oren. Doorlopen dan maar. Eerst even kijken hoe het opknapt. Prachtig: er komt een mooie nieuwe en vooral lichte vloer te voorschijn.

Heel stevig wordt er gewerkt, ook binnen in de zaal. Vandaag is de conditie aan de beurt. Loopband instellen op verrassing! Ja hoor, verrassing ho maar: gewoon zwaar. Met de week wordt mijn conditie in ieder geval steeds beter. De spierpijn wordt echter ook steeds meer. Vooral vorige week. Ik had wat weg te werken. Stommiteiten met de aanvraag van een nieuwe ID-kaart. Niet mijn schuld gelukkig, maar het kostte me wel een hele dag. En waar was de oude kaart dan??????? Juist, bij de stukken van de gemeente in hun bureau, keurig vastgemaakt met twee paperclips. Kan allemaal gebeuren, maar met een procesverbaal van de politie in mijn hand als bewijs, kon er toch echt niet eens een excuus vanaf. Razend was ik. Dus wat heb ik getraind. Met gewichten, jawel. Ik leek wel een jonge vent. En dat heb ik geweten. De spierpijn begon heel langzaam wat normale proporties aan te nemen toen het weer donderdag was en dus tijd voor de volgende ronde.

Tja, ik lijk wel wat op die vloer in het sportcentrum. In de loop der jaren komt er aanslag op. Hoe netjes je ook schoonmaakt. Er wordt veel over gelopen. Dan is het ineens tijd voor grof geschut: iedereen uit de buurt, alles aan de kant en werken. In mijn geval vaak met spierpijn als beloning maar ook een trots gevoel. Er zijn tijden geweest, dat ik dit echt niet kon. Degene die mij naar de sportschool stuurde en aanvankelijk begeleidde, blijf ik eeuwig dankbaar.
Ben benieuwd hoe de vloer er donderdag uit zal zien.

Groeten van Buuf.
17 mei 2011

Dragen met liefde

Ik wil je dragen, lieve kleine
Dicht tegen me aan, op mijn rechter heup
Als een meisje dat zich veilig voelt
Nog niet weet van wat er komen kan.

Als een vlinder wil ik je laten gaan
Je vliegend zien, zomaar, in de zon
Met vrolijkheid en speelsheid en
Geluk in je leven.

Niet meer dragen kan ik je
Niet beveiligen tegen alle ellende
Niet meer koesteren, dicht tegen me aan
Je zult het zelf moeten doen.

Een weg om te gaan
Daar zijn we kruipende  mee bezig
Een lied om te zingen
Klinkt zachtjes en vol liefde in mijn hart.

16 april 2011

Stofzuigen op hoge hakken.

Ze was mooi, jong en helemaal fris en monter, de jonge vrouw die alles wist over mode en trends. Vroeg op de morgen aanwezig in een informatief tv-programma met koffie en broodjes. Flitsend programma, qua snelheid zeker. Veel zeer korte onderwerpen. Leuk hoor, beetje wakker worden, kopje koffie erbij. Wat ik aan moet deze zomer weet ik echt niet meer. Ik zit altijd vol plannen om nu eens een garderobe aan te schaffen die comfortabel en trendy is. Zie je het voor je? Al die honden die me begroeten als Sascha en ik onderweg zijn? De en springt nog hoger tegen me op als de ander, met Sascha als eerste. Ze weten immers allemaal in welke zak de koekjes zitten! Dat lukt dus nooit. Helemaal supertrendy zijn de schoenen die ik zal dragen: hoge hakken. Prachtig. Heel hoog, heel vrolijk van kleur en bovenal heel erg onpraktisch. Dat vond de interviewer gelukkig met mij. Maar daar had deze, in ieder geval schoenen, trendsetter iets op gevonden: oefenen, oefenen en nog eens oefenen. Ga maar eens gewoon stofzuigen op hoge hakken!

 Het beeld dat ik van mezelf kreeg, kijkend in de spiegel die ik tegen kwam toen ik zo vanuit mijn bed naar beneden ging. Heel anders dus. Maar goed, ik houd wel van een uitdaging op zijn tijd dus wie weet. Ik heb tenslotte een paar mooie hoge hakken staan. Aangeschaft voor een trouwerij waar ik ze uiteindelijk niet droeg. Wel tijdens het etentje dat we hadden nadat we de foto’s bekeken van de leuke dag. Het was donker toen we weer naar huis gingen: ik liep op blote voeten naar de auto…. Uitdagingen lagen voor mij op een heel ander vlak. Ik ben bezig te leren, weer contact te krijgen met een wereld die er ook moet zijn, die ook bestaat. Bezig zijn met contacten met anderen. Praten over dingen die ertoe doen en toch weinig met mezelf te maken hebben. In mijn familie, vooral in mijn gezin, is veel verdriet. Inmiddels al jaren. En denk maar niet dat het minder wordt. Wel anders. De drang om buiten dat machteloos makende verdriet ook andere dingen te doen, wordt steeds groter en heviger.

Gisteren kochten we een nieuw krukje voor in de tuin. Lekker smal, neemt weinig ruimte in en is bedoeld om op te zitten tijdens bijvoorbeeld het planten van mijn favoriete plantje: het viooltje. Ik wilde dat direct uitproberen. Heel raar maar ik ben verschrikkelijk gevallen. Kont achteruit om te gaan zitten en hup, ik viel achter dat krukje pal op mijn stuitje op de grond. Diepe stilte, ik kon niet eens hardop vloeken. Het doet meer dan pijn. Zodoende heb ik dit jaar als zo’n beetje de eerste van mijn buurt, vandaag een hele dag in het zonnetje gehangen, gezeten en gelopen. Lekker kleurtje hoor, dat wel. Maar niet gesport vanmorgen. Stofzuigen op hoge hakken is er ook nog niet van gekomen. Wel veel na kunnen denken en zachtjes de vreugde van het leven weer op me toegelaten.

Groeten van buuf.
24 maart 2011

Officieel!

Sinds vanmorgen sta ik ergens officieel te boek als senior. Natuurlijk had dit ook met geld te maken, zoals zoveel dingen in ons leven. Ik had een daluren abonnement bij mijn sportcentrum. Nu ik een seniorenabonnement heb, mag ik onbeperkt sporten. Stel je voor: de hele week, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Kosten? Hetzelfde als het dalurenabonnement. Toch vijf euro per maand weten te besparen door een verbintenis van twee jaar aan te gaan! Mijn eerste voordeel als senior. Dat moest gevierd worden natuurlijk.
Het is prachtig weer vandaag, zon overal en als je je best doet is de temperatuur ook als aangenaam te ervaren. Naar buiten dus, met mijn hondenvriendin. Zoals als altijd heel blij als ze buiten mag rennen. Misbruik maakt van situaties door super hoog tegen me aan te springen, onverwacht en uit pure blijdschap. Mijn jas hang weer in de douche: ontdaan van de blubber en hopelijk droog voor de volgende ronde. Het leukst om te doen voor mij, is stiekem naar een plek gaan waar geen honden mogen komen. Er zijn veel heuvels en grote boomstammen  liggen daar om overheen te springen of heerlijk op te zitten, in het zonnetje.  Ineens werd ik gewezen op het feit, dat ik daar niet mocht zijn, tenminste, samen met mijn hond. Grapje van een andere hondenbezitter. Waar zij stond kon je alleen maar komen door over de boomstammen te lopen die over het watertje lagen. Had ik nooit gedurfd. Zag de natte kleding al voor me, de verschutting dus eigenlijk.

 

Tijd voor een uitdaging dus. Dapper voor mijn doen, ging ik op weg naar de boomstammen. Hondje achter me aan. Ik ging er zonder meer vanuit, dat ze het prachtig zou vinden. Eerst zelf over de stammen. Tikkie bibberend maar ook wel trots, bereikte ik de overkant. Droog! Mooi hoor, nu Sascha nog. En daar begon de uiteindelijke training van de lachspieren. Tot mijn grote verbazing durfde ze niet. Beetje trippelen, beetje keffen. Intussen werd mijn toegeroepen, vooral door te lopen. Dan zou ze wel komen. Niet dus. Even klein beetje terug zodat S. me bleef zien. Roepen. Lokken met een koekje. Maar niet toegeven. Er begon enige twijfel te ontstaan bij Sascha. Jammer dan, er klonk op dat zelfde moment vanaf een andere kant van de speeltuin een enthousiaste groet voor haar. Het baasje van haar twee vriendinnen had haar gezien en mij niet.  S. kwam nu helemaal niet meer, compleet in paniek. Even later kwamen haar vriendinnen, die overigens ook niet over de boomstammen wilden maar wel in het blubberwater, eronder. Zwart dus in plaats van wit. Baasje heeft er wat op gevonden. Uiteindelijk ging ze samen met Sascha op de stammen. Ik vanaf de andere kant. Je kunt je er verder wel wat bij voorstellen denk ik. Daar stonden we dan. Welke kant op? Wij zelf uiteindelijk in het water? Nee, we zijn er samen met trillend hondje vanaf gekomen. Er was wel wat anders nat, dat kwam van het lachen.

Behalve dat ik wat te vieren had, had ik ook heel veel los te laten. Dat moest helaas echt. Soms weet je, dat als je dat niet doet, je vanzelf in die blubberige waterpoel terecht komt en wie heeft daar nu wat aan? Ach ja, je wilt weleens een uitdaging aan gaan. Lukken doet het niet altijd maar dat is geen reden om het niet te proberen. Alle spieren zijn gebruikt vandaag.  Van buikspieren tot en met lachspieren. Heel veel gesport dus eigenlijk. Loslaten wordt op deze manier een stukje makkelijker.

Groeten van Buuf
7-03-2011

 

Lorena

Het is donderdag 24 februari, goedemorgen bij Wakker Nederland. Eén van de onderwerpen is: Lelystadse vrouwen gaan niet naar de sportschool en wel naar de snackbar. En wakker was ik…. Ik had net mijn sportspullen in mijn inmiddels 4 jaar oude rode rugzak verzameld.
Dat was toch weer leuk geregeld. Wethouder M. trekt de kar van een nieuw project om vrouwen beweeglijker te krijgen en minder verlangend naar vette snacks. Gezond dus.
In het filmpje werden beelden getoond van een inderdaad grijs Lelystad. En alle dikke, vrouwelijke achterwerken die op dat moment in het centrum te vinden waren, werden gefilmd. Sommige dames werd ook gevraagd of ze snoepen en roken omdat ze wonen waar ze wonen. Ja, als er eens wat meer te doen was hier…….

Wethouder bedoelde het zo positief. Het onderwerp werd eigenlijk toch weer een tikkeltje negatief gebracht. Nou zijn we daar met zijn allen wel aan gewend geraakt in de afgelopen jaren. We weten wel beter. Het is gewoon goed toeven hier. Laten we eerlijk zijn, een beetje zelfredzaamheid is nooit weg. Waar je ook woont, je moet zelf aan de slag met je leven. Er komt geen SRV-wagen langs om te vragen of je nog wat nodig hebt.
Na het filmpje weer terug in de studio, gaf Catherine Keyl de definitieve negatieve draai aan het onderwerp. Jaren geleden was ze eens samen met Andre van Duin in Lelystad geweest. En tja, die vond het Suïcide City….. Nou bedankt hé, kost weer maanden om van deze uitspraak af te komen.

Het zal wel met mijn eigen stemming te maken hebben. Zo’n periode waarin er wel erg veel op je af komt en je moet oppassen niet je eigen negatieve spiraal te gaan maken. Het enige wat weer helpt is een stapje harder lopen op de loopband. Deze vrouw gaat n.l. wel naar de sportschool en niet naar de snackbar. Alhoewel, een lekker patatje op zijn tijd….
Daarna lekker naar de kapper. Gezellig lekker even bijpraten en een opgeknapt koppie. Deze keer ook de buitenkant. Op een van de toonbanken staan Lorena-oorbellen uitgestald. Knotsgrote ringen met daaraan bloemen van stof met daaraan weer een kraaltje. Gekke vrolijke dingen zoals Lorena ze draagt in Goede Tijden. Ja, die brutale meid die de halve wereld heeft. Als zetje in mijn rug heb ik de grootste gekocht. Rode bloem, kraaltje en een papegaaitje daar weer aan.  Al zou ik haar nooit dragen, het was een bewuste keuze de dag die zo grijs begon, om te buigen tot een kleurig geheel. Bovendien, ik wil ook weleens op Lorena lijken!

Groeten van Buuf

The windows of the world are covered with rain.

Het was een zware dag die goed begon. In plaats van seniorenfitness, ging ik naar een klankschalen ligconcert. Nooit van gehoord? Het thema van mijn sportschool was de eerste twee maanden van dit jaar Body en mind. Heel goed, tenslotte werken die twee samen! Prettig om kennis te kunnen maken met meditatie, prana-yoga en klankschalen-therapie.
Het was mij zo goed bevallen dat ik gewoon nog een tweede ronde kennismaking heb gedaan.
Het gaat te ver om helemaal uit te leggen wat e.e.a. inhoudt, kijk maar op internet. Het heeft alles te maken met ontspanning. Die ontspanning kwam voor mij goed uit. Ik spaar emoties en andere spanningen op en geef ze een plek op mijn spieren. Gaat dus lekker vastzitten. Met alle gevolgen van dien. Heeft een aardig aantal jaren geduurd voordat ik dit besefte! Des te groter de inzet om een oplossing te vinden. En ach, het zal wel heel herkenbaar zijn. Het nadeel is wel, dat in de loop van de dag al die vastzittende emoties los komen. Dat vermoeit je lijf en maakt je heel erg kwetsbaar en open voor al wat er om je heen gebeurd.

Mijn leven heeft weer even een vaart genomen die mij niet helemaal bevalt. Toch moet ik daar mee dealen. Vanavond kwam Egypte weer langs. Vol goed moet wachtte ik met al die mensen op dat plein op het moment dat Mubarak zo vertellen direct weg te gaan. Toch wist ik diep vanbinnen dat dit niet zou gebeuren. Intussen toch maar naar de nieuwe prachtige serie Levenslied gekeken en geluisterd want er wordt heerlijk veel en mooi in gezongen. Daar heb ik dus wel wat mee.

Dit keer studeerden ze The windows of the World in. Terug in de tijd voor mij. Nog geen kinderen niet eens getrouwd nog. Wie zong het, wie componeerde het? Tijdens de late regenwandeling met mijn hondenvriendinnetje (kort want ze houdt niet van regen dit lieve juffershondje) herinnerde ik het me. Ik heb gezocht op Youtube en het gevonden. Prachtig, van Burt Baccarach dus en gezongen door Dionne Warwick (http://www.youtube.com/watch?v=jjNNijd4t0Q&feature=fvw) . Stukje verleden teruggevonden dus. Beviel het? Jawel maar het antwoord vond ik niet. Wel een mogelijke oplossing: zorgen dat je warm bent zodat je de ramen van de wereld kunt verwarmen en helder houden. Hoe je dat doet? Klankschalen, sporten: in beweging blijven met lichaam en geest.

Groeten van Buuf
10-2011

Nou zeg!
9 februari 2011

Ik geloof dat ik het hartstikke zat ben.

Al een aardig aantal jaren sport ik. Soms met zin en soms met tegenzin. Maar ja, het is zo goed voor me… Zonder dolle, het is mijn redding geweest dat een aardige fysiotherapeut mij van de noodzaak van sporten overtuigde. Een volgzaam type ben ik nooit geweest maar dit advies nam ik ter harte. Steeds leuker werd het, te merken dat mijn lichaam na behoorlijke opstartproblemen, goed reageerde op de oefeningen. Steeds meer ging ik doen en ontdekken. Zoals Bodybalance en EasyShape. Vooral ook omdat ik merkte, dat mijn koppie er ook op vooruit ging. Na al die inspanning kwam er een stofje vrij, dat mij heerlijk gevoel gaf. Dan kon ik er weer even tegenaan. Maar ja, er zat wel een grens aan al die sportieve bezigheden. Ik moest toch toegeven dat sommige activiteiten gewoon te zwaar waren voor mij.

Een folder van een concurrerende sportschool bracht mij op het idee van senioren fitness.
Want om eerlijk te zijn is twee in de week sporten zonder begeleiding maar met een aantal aardige sportmaatjes niet altijd even effectief voor het lijf. Wel voor de spieren van de tong! Ik miste de stok achter de deur! Wat ik me voorstelde van seniorenfitness? Sporten met een kleine groep mensen die net als ik een ietsje ouder zijn en een lijf dat de sporen van de leeftijd met zich meedraagt. Mensen die weten dat beweging juist dan steeds belangrijker wordt. En ja, als daar af en toe eens lekker bij gelachen kan worden, is dat mooi meegenomen. Het kostte me bijna twee jaar (soms echt) zeuren maar in september was het zover. Twee keer in de week aan het einde van de ochtend wordt er in de sportschool omgeroepen, dat het tien over elf is en dus tijd voor seniorenfitness. De eerste keer waren we met twee. Dat was dus zeer pittige begeleiding… Van lieverlee kwamen er meer mensen bij en op sommige ochtenden zijn we wel met elf! Het was een proef van de sportschool. Twee jonge sportieve mannen kregen dit project als onderdeel van hun laatste stageperiode. Wij wilden heel graag en zij wisten aanvankelijk niet zo goed wat ze met ons aan moesten. Leeftijdsverschil erg groot zullen we maar zeggen. Nu, na een maand of vier, zijn het lessen die staan. Goed voorbereid, afwisselend en alle spiergroepen komen aan bod. Het is gewoon hartstikke zwaar. Menig jong mens doet ons dit niet na. Met deze senioren kun je voor de dag komen.

Maar dan! Op onze vraag aan anderen of ze ook mee komen doen, wordt vaak geantwoord dat ze nog geen senior zijn of ja, zo oud ben ik nog niet hoor of niks voor mij: veel te makkelijk. Jammer, maar geen van allen is waar. Wij werken hard en wat is er nou mis met senior-zijn? Ja, ik ben geen achttien meer maar ik leef. En hoe. Met een dot ervaring waar heel veel mee te doen is. Ik loop dus tegen leeftijdsdiscriminatie aan. Belachelijk, ik dacht altijd dat die verhalen overdreven zijn. Als ik op TV iemand van 40 hoor zeggen dat je voor het uitprinten van een formuliertje maar de hulp van je kleinkind moet vragen, denk ik dat ik dat niet goed heb verstaan, dit kan niet waar zijn. Dat is het dus wel. Neem gisteren. Ik kwam in een gesprek terecht waarin de ruimte van de sportschool werd besproken. In een bepaalde ruimte werden de apparaten toch niet gebruikt. Mijn mededeling dat ze wel degelijk gebruikt werden door de senioren, leverde het volgende commentaar op.Dan zetten we ze wel in de koffiekamer, haha.”

 Ik weet het nu zeker. Dat ben ik hartstikke zat.

Groeten van Buuf.

Villa Kantjelavantje
10 0ktober 2010

Zo, Villa Kantjelavantje is weer open! Alles opgeruimd, schoon, vol bloemen en dankzij het prachtige herfstweer, vol zonlicht. Daar kwam heel wat voor kijken. Wij hebben net de feestweek achter de rug. Verjaardag en trouwdag in 1 week. Leuk, is weer eens wat anders. Het zou een klein feestje worden. Klein in de zin van het aantal bezoekers. En die bezoekers zijn helemaal geen bezoekers in de zin van visite. Ze wonen hier of hebben hier gewoond toen ze klein waren. Ze horen hier. Dat betekent dat je die plek waar ze zullen komen zo plezierig mogelijk wilt maken voor ze. Dat het Thuis ook echt een thuis is. Ook al hebben ze inmiddels hun eigen thuis.

Ik ben heel druk geweest, de afgelopen tijd. Maar ik bewoog te weinig. Achterstanden in de huishouding werden weggewerkt. Nou ja, bijna. Het betere zichtwerk is mijn absolute favoriet, dat is bekend. Er was ook een ander gedeelte van mij wat aan een grote schoonmaak toekwam. Dat is de afdeling denkwerk. Denkwerk is vermoeiender dan het fysieke werk. Of je het gelooft of niet. Denkwerk gaat immers ook altijd maar door.
's Nachts eigenlijk, heeft wel de voorkeur. Dan kun je immers niets anders! Soms lijkt het alsof ik de Sherlock Holmes van mijn eigen gedachten ben. En maar zoeken naar redenen van en oplossingen voor. Al dat getob doet geen goed aan mijn lijf. De spanning weet precies waar en op welke toch al pijnlijke plekken te moeten gaan zitten. Kwestie van training gedurende jaren en jaren. Soms, zo af en toe in die tijd van jaren krijg je ineens antwoorden op al die niet hardop gestelde vragen. Dan wordt het pas echt een rommeltje. Alsof je de nieuwe spulletjes voor je huis nog geen plek hebt gegeven en de oude er ook nog staan. De boodschappen van vandaag nog bij die van gisteren. De vuile was nog bij de schone. Het gekreukelde goed nog bij de gestreken kleren. Krijg je het al een beetje benauwd?

Slechts een enkeling van u, lezers, weet Waar Buuf woont. Daarvan slechts weer een enkeling weet Hoe Buuf woont. Met twee keer seniorenfitness per week kun je niet direct spreken van wonen in de sportschool. Het is wel een groot onderdeel van het Hoe. De spanning moet uit mijn lijf, weg van die plekken. Je kent het wel: als je lijf niet goed werkt, werkt het koppie ook niet goed en andersom. Dat koppie moet er weer aan wennen dat na tijden van verdriet (en wie kent ze niet) de tijden van blijdschap weer binnenkomen. Daar moet hard voor worden getraind. Vandaag even pauze en morgen weer sporten.

Groeten van Buuf uit VillaKantjelavantje

Senior?!
8 oktober 2010

De dag begon vroeg. Om even na 7.00 uur ging mijn mobiele telefoon. Die slaapt 's nachts beter dan ikzelf. Hij is altijd weer helemaal opgeladen. Maar goed: hij heeft een stekkertje en een snoertje daarvoor. Bij mij duurde het even. Ik herkende het geluid niet direct. Met mobieltje in de hand, sloffend op zoek naar mijn bril en naar licht. Na intens luisteren herkende ik mijn jongste kleinzoon. Het leek erop dat hij een beetje aan het zingen was. Niemand die mij hoorde roepen. Ik hoorde wel zijn moeder:".. heb je een probleem." Oma was wakker! Tot mijn grote verwondering was ik deze week al 39 jaar getrouwd. Daar is niks mis mee. Integendeel. Ik ben er wel trots op dat we als het Spaanse graan diverse orkanen hebben doorstaan en aardig wat dromen uit zagen komen. Maar de andere kant is, dat het zo oud voelt. Hoewel het net is alsof je je omdraait en ziet, dat het allemaal gisteren gebeurde. Beetje ouderwets ook: wie haalt er nou nog 39 jaar? Beetje onrustig dus in het koppie. Zoals tegenwoordig gebruikelijk rest mij nog maar 1 ding om te doen: sporten.

Dat zeuren van mij is de moeite waard gebleken! Zeuren om seniorenfitness bij mijn sportschool. Waarom? Omdat sporten met een aantal mensen gezelliger is en een uurtje begeleiding daarbij meer resultaat geeft dan alleen sporten. Ik was er een kei in om de wat zwaardere oefeningen uit te stellen tot de volgende keer. De keer die vervolgens niet kwam. Nu is het dan zover en er komen spieren aan de beurt die lang geleden waren ingeslapen. En niet te vergeten de lachspieren. Het beeld dat wij afgeven zal ook een beetje lachwekkend zijn. Op het oog simpele oefeningen met o.a. een kleine of heel grote bal. Te eenvoudig voor een beetje sporter! Niets is minder waar. Het is gewoon heel pittig en na afloop laten de spieren weten dat ze hebben meegedaan. Ook het al vaker door mij genoemde stofje is weer ruimschoots aanwezig. Ik knap er echt van op.

Het was een plezierige dag, die trouwdag. Lekker gegeten en bij thuiskomst even de voicemail afgeluisterd. Het eerste bericht was alleen maar stilte. Het tweede gaf de volgende mededeling: eerst weer stilte en toen razendsnel :.."tandisteruit, doei." Na drie afluisteren begreep ik dat het mijn oudste kleinzoon was die me vertelde dat zijn tand eruit was! Mooie afsluiting dus van de dag. De twijfel over het feit of ik nu al dan niet tot de senioren behoor, is definitief weg. Ja dus en het is helemaal niet erg. Kan gewoon naar seniorenfitness!

Groeten van buuf

 

23 september 2010
De zevende week.

Het was een bijzondere dag. Na de mist kwam de zon en met de zon een heerlijke temperatuur. En waar ik zo verschrikkelijk naar verlangd had, kwam ook. Ik was in staat om er een soort stiekem feestje van te maken. Ik zou een vers bloemetje kopen, je bedanken en je vriendjes eten geven. Ik had erom gebeden want ik zag het bijna niet meer zitten. Dreigde alsnog na een aantal zeer zware jaren depressief te worden. Het was te stil in huis. Ik kom niet meer 4x per dag buiten. Klets niet meer zomaar met mensen over het weer of over andere eenvoudige zaken. Zie af en toe een zwaan want zelfs zij blijven weg. De bladeren van de bomen verkleuren te snel dit jaar. Er zitten te weinig rode appeltjes aan onze boom. De planten die ik voor je neerzette in de tuin, zijn al bijna uitgebloeid. Veel van je eten heb ik in een goed afgesloten doos bewaard. Je speeltjes ook. Je kleedjes en kussens zijn gewassen en in een mooie doos gestopt.

Vanmorgen ben ik weer naar senior fitness geweest. Na lang zeuren mijnerzijds, is dat er van gekomen. Al vier weken. Er komen druppelsgewijs steeds wat meer deelnemers. Het lijkt allemaal simpel die oefeningen maar het is gewoon heel zwaar. Dus goed voor een mens zullen we maar denken! Gelukkig kreeg ik er weer het stofje van. Dat extra stofje dat de spierpijn doet vergeten en je net dat beetje extra geeft zodat de dag zijn kleur mag houden.

Vanmiddag heb ik inderdaad een mooie plant gekocht voor je. Die heb ik buiten bij je gedenkplaatsje gezet. Ik kon in het laatste, warme en zonnige herfstlicht, eindelijk je leven vieren. Ik hoefde niet zo oeverloos te huilen als de laatste weken. Want ik ben blij dat je er was Buddy. Grote vriend! Dankjewel voor wie je was en alle mooie herinneringen die nu komen.

Ach ja, zo blijft er altijd wat te fietsen!

Groeten van Buuf. 

Zo schattig!

Je zou het niet zeggen als je de dag van vandaag bekijkt, maar nog niet zo lang geleden was het ontzettend warm.

Het was een prachtige, zonnige en bloedhete zaterdag. Op onze buitenplaats waren mijn hondje en ik aan het luieren. Af en toe voeten of pootjes in een bak koud water. Grote fles water om te drinken. Heel sloom de oude bloemetjes verwijderen uit de plantenbakken. Prachtig spannend boek in de buurt. Krant van zaterdag in omgeslagen gedeeltes op het tafeltje. Lekker dagje eigenlijk.

Ineens floot ik een liedje mee dat ergens aan de waterkant werd gezongen. Ik herkende het. Het smurfenlied van vroeger. Ach ja, dat was leuk hè. Kinderen nog klein en maar galmen. Poppetjes in een grote rij op de kast. Lief en vriendelijk. De grootste boosdoener was die zwarte tovenaar. Fijne tijd! Zo schattig dat ze dat nu nog steeds zingen.

Het was te warm om een grote ronde te lopen met Buddy. Hij is tenslotte een beetje ziek en kan nu zeker niet tegen die warmte. We gaan dus naar onze favoriete plek. Het bankje tegenover mijn huis aan de waterkant. In de schaduw van de takken van de bomen  is het daar mooi kijken over het water. ’s Winters naar de zwanen en zomers naar de zwemmende kinderen. Heel vroeger zwommen onze meiden hier ook. Totdat een van hen een haai in het water zag en ze nooit meer in dit kanaal gingen zwemmen!

Heerlijk hoor, zo rustig en zo echt zomers allemaal. Het zingen begon weer. Aanvankelijk floot ik weer mee. Totdat ik de tekst kon verstaan. Eerst geloofde ik mijn oren niet. Dit kon niet wat ik hoorde. Maar het was echt waar. Het ging helemaal niet over de smurfen. Op de melodie van het smurfenlied werd een tekst over joden gezongen.

Daar zat ik dan, zogenaamd vredig en tevreden op een bankje, samen met mijn hondje.
Allebei wat ouder. Ik dacht dat ik wel zo’n beetje wist wat er in de wereld gebeurde. Ik dacht ook dat het hier in mijn woonplaats toch allemaal wel meeviel. Ne hoor, van echte toestanden rond allochtonen merkte je hier toch eigenlijk niks. Burka’s zie je hier ook niet. Ja, heel af en toe 1 moeder in burka gekleed op de fiets. Toch hoorde ik hier echt een liedje waarvan de tekst er niet om loog.

Ik raakte in verwarring want wat moest ik nu doen? Er wat van gaan zeggen? Lachen toch! De zangers hadden waarschijnlijk niet eens in de gaten wat ze zongen. Het was gewoon een rondje stoer doen. Ik voelde toch een tikkeltje ontzetting. Een gevoel dat nog lang duurde. Was er ooit niet een periode geweest waar dit soort dingen ook bezig waren en er over gezwegen werd?

Groeten van buuf
Juli 2010

Zweverig

Hoogzomer, al een paar dagen. Daar ben ik heel blij mee want het geeft iets feestelijks aan het leven. Tenminste, de eerste tijd. Als de warmte langer duurt, wordt mijn energie aanzienlijk minder. Wil ook niet echt meer bewegen. Ach ja, zo heeft iedereen wat. Mijn ene buurvrouw wordt narrig, de andere chacerijnig en ik superstijf en pijnlijk. Niets doen is geen opties terwijl ik minder in staat ben om lichamelijk wat te doen. Om over de vele bijna-dood-ervaringen van mijn dierbare hondje-met-hartklachten maar niet te spreken. Hoe lost een mens dat op?

Ik was dus toe aan een nieuwe uitdaging op het gebied van bewegen. Body Balance was een tikkeltje te zwaar geworden en dat eeuwige fitness is op den duur zo saaaaai. Zeker als je maatje op vakantie is en je spraakspieren weinig te doen hebben. Er moest een tweede tak van port bij komen. Pilates eens proberen? Klonk mij een tikkeltje zweverig in de oren dus dat kon nooit moeilijk zijn. Nog net genoeg discipline om inderdaad op weg te gaan naar een nieuwe ervaring. Ik kan het kort samenvatten: zelden zoiets zwaars meegemaakt. Helemaal niks zweverigs aan hoewel het voor body en mind blijkt te zijn. Het was keihard werken en na twintig minuten keek ik wanhopig op de klok of het uur al om was.

Ik verwachtte een alles overheersende spierpijn. Die bleef in zoverre uit, dat het binnen de perken bleef. Redelijk in de hand te houden dus. Wat ik niet verwachtte maar wel op hoopte, was het "gevoel in mijn koppie"zo ik dat vaker pleeg te noemen. Een stofje in mijn lijf zorgt ervoor, dat ik door die inspanning toch weer een vrolijker kijk op de wereld krijg, meer energie ook. Ik moet er wel een half jaar voor uittrekken om op een redelijk niveau te komen.! Dat heb ik er graag voor over: buffelen om soepeler van body en mind te worden!

Fietsen dus, buuf!
10 juli 2010

Verdronken kerstboom.

 

Het was een winter naar mijn hart! Langdurig en volop sneeuw. Vaak tot verveling van menigeen maar niet van mij en mijn trouwe viervoeter. Als er iets is waar ik qua weer helemaal gek op ben, is het sneeuw. Al dagen van te voren meen ik te kunnen zien en voelen dat er sneeuw op komst is. Het klopt altijd. Zoals jaren geleden. Weer die band om mijn hoofd, beetje zwaar gevoel en kou op mijn rug. En jawel hoor: het had die dag in Noorwegen gesneeuwd. Ach ja, aan voorspellende gevoelens heb je veel...

Het was ook een winter waar verschrikkelijk veel te zien was. Ik heb de neiging om alles wat mooi is, vast te leggen. Gigabestanden vol foto's: ach arm geheugen van mijn pc. Tikkeltje overbelast na al die jaren trouwe dienst is hij nu gepromoveerd tot testcomputer voor de websites die ik maak.. Het lieve dier werd ruim 8 jaar elke dag gebruikt. Nu werk ik op een nieuwe, zwarte pc( vangt dus lekker veel stof) met een prachtig breedbek scherm. Dat is goed voor je gevoel van eigenwaarde want als je eenmaal zo'n beetje weet hoe e.e.a. werkt, kun je als beeldschermvulling, je eigen foto's automatisch af laten spelen. Op supergroot formaat dus: lekker om naar te kijken hoor.

De foto boven laat een kerstboom zien, zomaar op de sneeuw gegooid. Arme ziel: zomaar afgedankt na vele jaren groeien en een paar weken een huis gezellig maken. Toch kwam de tijd, dat de sneeuw en het ijs smolten. De witte, beschermende laag over onze leefwereld waar de zon zo heerlijk op kon schijnen, verdween. Ook de kerstboom was zomaar ineens weg. En daar heb ik geen foto van. Van dingen die mij overvallen, heb ik geen plaatje anders dan in mijn hoofd. Weg was ie. Weg was het wonder van de winter. Het bootje ligt er nog. En wie weet, krijg ik ook een voorspellend gevoel over een mooie zomer. Gefietst werd er niet veel, deze winter. Wel gelopen en dat was onder deze omstandigheden toch ook een vorm van sport en zeker goed voor het koppie!

Groeten van Buuf, januari 2010.

Tuintje

Het gordijntje voor het raam van mijn werkkamer is een stukje open zodat ik goed zicht heb. Door het geopende raam komen de geluiden van vogels naar binnen en de warmte van de nog steeds feestelijk schijnende zon. Op de televisie naast mijn pc, mijn favoriete programma: Buitenhof. Een prachtige zondag dus!

Er vallen al veel mooi gekleurde bladeren van de boom. Een zacht windje blaast ze zo het water in. Het water waar vandaag, zomaar vlak voor mijn neus, hetSpecial Olympics Nationaal Roei-evenement voor jongeren plaatsvindt. Het is echt waar. Nog nooit op zondag zoveel fotografen gezien. En de burgemeester in een volgboot. 's Middags weer een mooie boot met daarin de commissaris van de Koningin.Terwijl ik ook foto's maak op de brug, raak ik aan de praat met nog een toeschouwer. Leuk praatje en ineens kwam de vraag of ik toevallig nog single ben! Nou nee, volgende week ben ik 38 jaar getrouwd. Wauw, mijn nieuwe oogmake-up werkt prima. Vandaag hoef ik ook niet meer in te zitten over de telefoonaansluiting van mijn moeder. Het is gelukt!Ik kan het na bijna drie maanden gemiddeld 5 uur gezeur, gesmeek, gescheld en geregel per week nog bijna niet geloven. Pas op lieve mensen voor goedkope aanbiedingen. Die worden soms ineens erg duur. Straks weer verder met de voorbereidingen van mijn Zwanen-fotoboek. Vanmorgen kreeg ik van een dierbare een muziekje opgestuurd via de e-mail: ik heb een tuintje in mijn hart alleen voor jou. Ik speel het nu al voor de vierde maal af. Heerlijk toch om zoiets te ontvangen!

Er zijn van die dagen waarop alle goed gaat, alles mooi is. Alsof het zomaar door het open raam binnenkomt. Dagen waarop je niet hoeft te sporten, niet hoeft te fietsen om je super te voelen.
Zo'n dag als vandaag dus.

Groeten van Buuf

27september2009

Morgen dan maar.

Klachten gekregen! Waar blijven je stukjes? Het zou zomaar een klacht van mezelf kunnen zijn. Want hoewel ik dagelijks denk dat ik wil schrijven, komt er helemaal niets uit mijn handen. Geen stukje tenminste. Ik kan je verzekeren dat er heel wat af gedacht wordt, deze zomer. Af en toe rampzalig veel. Bij zomer heb ik altijd het beeld gehad van rust, ontspanning, vrolijkheid, blijdschap en vooral lui en zeeën van tijd. Jammer dan, het is er weer niet van gekomen. Jarenlang bezig ik het gezegde: loslaten, loslaten en nog eens loslaten. Soms werkt, het meestal niet. En dan krijg ik je zo'n lekkere knoop van spanning of gewoon stress op je lijf. Want alles moet toch immers van voor tot achter en van links tot rechts worden bekeken en overdacht? Tja, en als je niet overal een antwoord op krijgt, spaart dat lekker op. In mijn geval op dit moment op mijn schouders. Leed van de hele wereld op je schouders nemen misschien?! In ieder geval valt er nu even niet veel te fietsen...

Wat er dan allemaal gebeurde deze zomer? Niet zo gek veel maar wel ingrijpend. Ik heb mijn moeder verhuisd naar het verzorgingstehuis. Op dinsdag was er een telefoontje dat er een kamer vrij was. Op donderdag zijn we gaan kijken en op donderdag twee weken later, betrok ze haar kamer(tje). Of verhuizen in 14 dagen mogelijk is? Ja. Of dat ook mogelijk is als jij een heel eind van je moeder vandaan woont? Ook ja. De prijs was heel erg hoog, dat wel. Emoties kregen geen tijd om overdacht te worden of een plekje te vinden. En juist emoties waren er te over. In dit geval ook meestal heel negatief. Ongezonder kan haast niet. Mijn buurman aan de achterkant is overleden na een zeer zwaar ziekbed. Hij en ik kenden elkaar al ongeveer 27 jaar. Hij lette op de bomen aan de overkant van mijn huis, die we samen zagen groeien en ik genoot ervan. Net als veel buurtbewoners putten wij stiekemweg veel troost uit de bomen. Ze boden ons bescherming. Tot de bliksem insloeg, een paar weken geleden. Een van de bomen was door en door beschadigd en moest omgekapt worden. En ach, toen ze toch bezig waren....

Al met al was het een heftige zomer. Loslaten is geen woord meer voor me. Laten gaan treft meer doel. Want als ik alles vast wil houden wat goed was, staat het leven stil, groei voelt veel beter. Laat maar gaan, het hoort er allemaal bij. Alle pijn zal wel weer zakken. Morgen toch maar weer eens fietsen, buuf. Bij wat rest van de bomen( heel grote stammen) staat sinds vanmorgen een bord: gratis af te halen. Ik ga er niet mee sjouwen!

Groeten van buuf

21 augustus 2009

11-06-09

Ik begrijp het (geloof ik)!

Poosje geleden weer, dat ik hier was. Ja schrijven doe ik elke dag, in mijn hoofd, ik ben het steeds van plan... Ik werk en leef thuis, overdag in gezelschap van mijn trouwe hondevriendje. Lijkt saai maar niets is minder waar. Baas is eigen huis en eigen leven. Daar hoort nog bij baas in eigen lijf. Baas over lichaam en geest. En juist aan dat laatste schortte het een en ander.

Ik vertelde al, dat het lijf er weer even mee stopte. Dat is knap storend en kost een boel denkwerk om erachter te komen hoe en wat en wie! Kort samenvattend komt het hier op neer: goede conditie door sporten. Spieren die een stuk sterker zijn geworden. Helaas: de botjes doen niet altijd meer mee. Wat stuk is, kan niet meer heel worden in dit geval. En daar ging ik dus: protest, verzet. Het sporten was ook al niet leuk meer. De motivatie ver te zoeken. Twee keer per week de spierkracht op peil houden maar met zoveel beperkingen dat ik na ruim een half uur alweer naar huis moest. Terwijl ik dat sporten zo hard nodig heb om mijn koppie in lastige tijden erbij te houden. Maar ok, gewoon doorgaan.

En daar was de folder van de concurrerende sportschool. Mooi aanbod. Groepsfitness voor ouderen! Hoewel ik er nog niet echt aan wil, ouder te worden ben ik wel onderweg. De ervaringen van de laatste maanden hebben ook wel bewezen dat mijn lijf niet meer echt in topvorm is en dat het fitnessen in je eentje of af en toe met een jonge voorbijgangster type geef- je- vinger- en- ik- pak- je- hele- hand ook niet alles is. Dus op naar iets nieuws. Leek me wel eerlijk om nog even te overleggen op mijn huidige sportschool. (Vind ik trouwens nog steeds erg interessant staan: nooit gedacht dat ik daar lid van zou zijn: doet me denken aan jong en slank en vol energie!)

Blij dat ik dat gedaan heb, ik blijf gewoon waar ik ben en krijg een nieuw schema. Her en der wat aangepast en vernieuwd en een tikkeltje aandacht. De automatische piloot is weer vertrokken. Toch weer een nieuwe uitdaging. Aangepast aan mijn wensen, dat wel.

Ach, als ik eenmaal maar weer begrijp hoe een en ander zit, kan deze Buuf wel weer fietsen, met de groeten.

 

10-03-09

Lucht vol met dagen!

Pittig hoor, al drie weken niet gesport. Wat ik ook bedenk, het gaat niet. Er zit een mesje in mijn knieeen. Een mesje dat steekt als ik opsta of fietsbewegingen maak. In de ene knie wat heviger dan de andere. Wat meer oefeningen met mijn armen dan maar. O, jammer dan. Krijg ik weer geduvel met mijn schouders. Lopen gaat wel. En dat doen we dan maar, mijn Buddy en ik. Brood geven aan de zwanen hoeft eigenlijk niet meer. Alleen Janneman Wandelaar komt nog voor een stukje brood. Alle anderen hebben het voorjaar in hun hoofd. Ik niet. Ik denk wat af. Ik mis het stofje. Het stofje dat aangemaakt wordt tijdens het sporten. Moet nu dus denken om alles in juiste banen te lijden. En eerlijk gezegd word ik daar hondsmoe van en ben ik de beperkingen gewoon weer super zat. En ja, ik Weet wel hoe het verder moet. Geduld hebben en afspraak maken met mijn orthomanuele arts. Zonder veel woorden te gebruiken bezorgd hij me minstens drie dagen pijn die er niet om liegt. Maar daarna, daarna kan ik er weer een jaar tegen en zitten alle botjes weer op hun plek en is de pijn in mijn knieeen ook weer draaglijk.

Kind zijn van een moeder met Alzheimer is een bijna dagvulling van emoties. Je ziet en hoort je moeder naar een andere wereld vertrekken zonder dat je haar kunt tegenhouden. Zonder dat je haar kunt helpen. Zonder dat je afscheid neemt. Ze is er immers nog? Maar is allang de moeder niet meer die je kende. En intussen moeten er veel dingen geregeld worden voor haar "later". Dingen die ze niet wil. Dingen die ze nooit en te nimmer heeft kunnen afspreken: ze is immers nog prima en niemand tot last? Allemaal zaken die niet echt bevorderlijk zijn voor een vrolijke dagvulling. Terwijl ik toch altijd dacht dat oud worden leuk zou zijn. Vrijheid in je doen en laten. Vrijheid in je hoofd dus. Steeds minder druk voelen van buitenaf. Minder kwetsbaar worden. Daar moet ik dus goed voor knokken. Knokken om bij mezelf te blijven, bij mijn eigen gevoelens die wel optimistisch zijn. Maar ja, lastig is het wel. Ook nog zonder dat stofje.

Het heft in eigen handen nemen is het enige dat er op zit in mijn leven. Omhoog zwemmen als je diep gedoken bent. Hup, naar het licht en verder. Als ik dat weer eenmaal weet, gaat het weer de goede kant op. Vanmorgen kreeg ik van een zeer dierbare een bericht over het Gala van de Gouden Harpen. Heb ik niet gezien. Er was een lied zo prachtig, dat moest ik horen. EN dat heb ik. Vandaag al 9 x geluisterd . Lang was Mens durf te leven mijn lijflied. Jarenlang eigenlijk. Vandaag bleek dat ik toe ben aan een vervolg De lucht zit vol met dagen van Gerard van Maasakker. Zo af en toe komt er een lied op mijn pad dat bam, zo regelrecht mijn hart in schiet. Dat zo verwoordt waar ik mee bezig ben dat ik in eerste instantie niet weet of moet lachen of huilen. Het werd lachen en uiteindelijk keihard meezingen. Ik heb weer een cadeautje gekregen dus vandaag. Een ander stofje dat me weer boven de grijze dag uittilt. Me het gevoel geeft dat mijn botjes minder kapot zijn dan ze lijken. Net als mijn zwarte jas, die weer gerepareerd is! Zelf het lied beluisteren?

Klik	hier	en mischien krijg je ook dat gevoel!

Groeten van Buuf

25-2-09

Ik heb het gedaan!

Het was een zwaar weekje. Heel veel pijn. Een week vol ontdekkingen die allemaal een plekje zochten om een antwoord te vormen op zo'n vaag gevoel dat helemaal bezit van je kan nemen. Mijn conditie is zo goed als mogelijk gezien de omstandigheden. Dat geeft me af en toe het gevoel dat ik weer eens riant mijn grenzen kan en mag overschrijden. Alleen dat de grenzen worden overschreven daar kom ik naderhand altijd pas weer achter. 'k Vertelde eerder over mijn grenspassage van vorige week. Inmiddels heb ik moeten besluiten, niet meer mee te doen. Mijn conditie is goed, maar mijn botjes konden/zijn niet meegegaan in het herstel. Kapot is kapot in dit geval. En dat is verdraaid lastig accepteren! Daar is tijd voor nodig. Terwijl is er iets anders aan de gang.

Er is een bijzondere band ontstaan met de zwanen. De winter was heerlijk ouderwets: goed koud met alles erop en eraan. Van voorjaar tot najaar gebeurd het niet, maar verder wel. Het bijvoederen van de watervogels. Behalve dat het nodig was, is het ook heel leuk om te doen. Zwanen zijn groot en hebben 4 kilo voedsel per dag nodig. Dus in barre tijden doet een heel brood per dag, verdeeld over meeuwen, eenden, meerkoeten en zwanen eigenlijk niet zoveel. Alle beetje helpen, denken kennelijk ook de zwanen. De grootste zwaan van het gezelschap ( het mannetje?) dat hier min of meer woont, zag me lopen. Op de dijk naast het fietspad naast het water waarin hij zwom. Hij kwam uit het water en waggelde naar mij toe. Eerlijk is eerlijk: ik was best een beetje bang. Zwanen zijn heel groot! Hij liep op mij af en tikte met zijn snavel tegen mijn jaszak. Vol vertrouwen. Op een voor mij duistere manier, wist hij dat daar veel eten te vinden was. Dat gaf ik hem ook. Grote stukken en met mijn handschoenen aan. Zwanen hebben een grote snavel met erg veel vlijmscherpe tandjes. Prachtige belevenis waar ik veel aan terug dacht. Zondag is zo'n dag waarop ik langer met mijn hondje loop. Het was heerlijk buiten. Narcissen bloeien al gewoon in het wild en het rook naar voorjaar. Aan de overkant van de brug zag ik twee zwanen op de kant zitten. Bezig met hun verenpracht. Op dat moment besloot ik: het is voorjaar punt. Ik stak mijn hand in mijn jaszak en pakte een boterham. Deze keer nog niet gesneden. Tijd genoeg en echt koud was het ook niet. Ik stond stil aan de voor de zwanen andere kant van de brug. Voor ik er erg in had, was daar die zwaan weer van een paar weken geleden. Hij kwam weer de kant op. Vol vertrouwen. Ik durfde geen brood aan hem te zoals de vorige keer. Groot stuk in mijn hand en het hem laten pakken. Ik had immers geen handschoenen aan. Ik gooide het vanaf een veilige afstand. In een pijnlijke nacht die daarop volgde, dacht ik na over de zwaan. Waarom durfde ik toch geen brood te geven zonder mijn handschoenen aan? Na veel gepeins ben ik eruit, geloof ik. Bang zijn heeft in dit geval te maken met vertrouwen. Bang dat ik gebeten zal worden. Maar dat gevoel had niet alleen met de zwanen te maken. Het zit veel dieper. De laatste jaren ben ik nogal teleurgesteld in mijn vertrouwen in mensen. Zeg ik toch aardig netjes..... Mijn leventje daar aardig op aangepast zodat me dat zo weinig mogelijk meer kon gebeuren. Punt is dat ik me realiseer dat ik me heb laten teleurstellen.

Vandaag had ik zoals gewoonlijk mijn hondenjas weer aan. Lang, zwart en met heel grote zakken. Hij was weer vuil door de honden die er tegenaan springen en moest in de was. Straks, als ik thuis was. Dan wel alle hondenkoekjes eruit en de laatste kruimeltjes die waren overgebleven. Er was iets heel belangrijks gebeurd. Voor de zekerheid had ik 1 boterham bewaard. Voor het geval dat die ene zwaan nog zou komen. Iedereen had weer wat gegeten en ook een paar zwanen hadden wat mee geslurpt. Maar die ENE was er niet bij. Hoewel ik dacht hem niet te herkennen en hij mij wel, wist ik dat zeker. Klopte helemaal. Daar kwam hij alsnog. Ik liep aan de kant van het water dus hij hoefde er niet uit. Ik haalde diep adem en de boterham uit mijn jaszak. Ik zou het doen. Dat had ik mij voorgenomen. Weer openstaan om vertrouwen te ontvangen en te geven. Niet meer weg te lopen. Mijn handschoenen had ik thuis gelaten. Ik deed het. Zonder bijten pakte de zwaan voorzichtig het brood tussen mijn vingers vandaan. Na nog twee deze spannende gebeurtenis te herhalen draaide ik me om en liep snel weg. En nu is de jas kapot.
Wat zou het betekenen? Afscheid van het verleden? Afscheid van de zwanen omdat het voorjaar wordt? Nieuw begin? Of is alleen de rits kapot en kan ie verder nog gebruikt worden. Beetje kapot maar nog zeer bruikbaar, net als mijn lijf? Zullen we merken als ie droog is.
Ik hou het op nieuw begin MET vertrouwen.

Groeten van Buuf

 

19-2-09

Mosselen

Wat ik aan het doen ben? Ik ben al drie dagen bezig om de schelpen schoon te krijgen. Schelpen die ik gevonden heb aan de kant van het water waar ik dagelijks loop met mijn grote vriend. Ze hebben heel erg lang in het water gelegen. Vreselijk vies zijn ze. En wat ik ermee ga doen? (Nog) geen idee. Ik kon ze ook niet allemaal zelf oprapen. Mijn knie gaf eens even tegengas en dat duurt nog.

Zo af en toe krijg ik een cadeautje. Tenminste zo zie ik dat. Dagelijks geef ik de meeuwen, eenden en zwanen eten als het zo koud is als nu. Dat is voor mij eigenlijk een vorm van therapie. 's Morgens voordat Buddy en ik naar buiten gaan wordt er eerst een heel brood in kleine stukjes gesneden. Met een elektrisch mes dat ik ooit kreeg toen mijn dochters op de basisschool zaten. Daarna in de plastic tas, jas aan, hond aan de lijn doen en naar buiten. De meeuwen zien me de deur uitkomen vanaf de andere kant van het water. Actie: er is brood te krijgen. Eenden, meerkoetjes en vaak ook de zwanen, komen naar me toe. En krijgen uiteraard wat. Later bij de eerste brug weer. Wanneer wij op de dijk lopen komen de eenden ook aangelopen en weten dat ze dan alvast wat krijgen. Op de grote brug gaan we goed los! Alle meeuwen uit de buurt willen wat hebben. Stukje voor stukje gooi ik het brood in de lucht. Inmiddels zijn we zover, dat er veel meeuwen gewoon heel dichtbij komen en het brood zo in de snavel vangen. Mijn eigen vorm van therapie, dat Meeuwencircus!

Vorige week werd ik op vrijdag de 13e 59 jaar. Met net genoeg bezoek, kaartjes, telefoontjes en cadeautjes om een heel plezierige dag te beleven. De dinsdag daarvoor had ik weer iets nieuws beleefd. Als extra "sporten" ging ik naar Easyshape. Nee, echt, het zouden heel eenvoudige oefeningen zijn dus dat kon ik echt wel. Nou, dat klopt: na twee jaar is mijn conditie gigantisch verbeterd. Eerlijk is eerlijk, ik heb in tijden niet meer zo'n plezierige dinsdagmiddag gehad. Heerlijk gelachen, niet in de laatste plaats om mijn eigen stommiteiten. Hard gewerkt. Trots dus: dat kon ik toch maar mooi, oude dame. Spierpijn gekregen waar ik een heel land van had kunnen laten meegenieten. Dat was niet erg. Hoort er gewoon bij. Alleen: mijn botjes zijn redelijk beschadigd en dat hersteld dus echt niet meer. Mijn rechterknie heeft zo aangegeven dat ik niet piep meer ben dat ik twee nachten heel slecht heb geslapen en als een super oude dame liep om mijn hond uit te laten!

Daar lag dus dat cadeau: zo'n 10 dubbele, vieze schelpen. Te groot voor de mossel die ik zo graag mag eten. Het is een verrassing wat er uiteindelijk tevoorschijn zal komen. Met een zachte tandenborstel haal ik wat losgeweekt vuil weg. Parelmoer komt tevoorschijn. Heerlijk, zo af en toe even iets doen waarvan je niet weet wat je er aan zult hebben. Zo is het eigenlijk ook met mijn lijf. Proberen iets te doen waarvan je de afloop niet kent. Verder gewoon doorgaan, met geduld, heel zachtjes, accepteren van de gestegen leeftijd en vooral genieten van het nu en wat er allemaal nog zal komen!

Groeten van Buuf!

---

3-4-08

13-3-08

12-3-08

20-2-08

8-2-08

4-2-08

15-10-07

13-10-07

4-10-07

26-9-07

Nina

Rok om te dansen

Eindelijk!