Mijn mooiste kaart www.annasvoice.nl/webwinkel

Kaarten maken is een passie geworden. In september draait alles om de ontwerpen. Het uitzoeken van de foto's die ik zo mooi vind, dat ik daar wel een kaart van wil maken. Elk jaar neem ik me voor er niet teveel te kiezen. Daar zijn we dan: ik kan eigenlijk niet goed kiezen. Deze is mooi hierom en deze weer daarom. Je begrijpt het al, de tijd gaat supersnel en ineens ie om. Dan moet je dus kaarten klaar hebben om nog wat te verkopen. De kosten van mijn passie zijn tenslotte behoorlijk......... Mooi, eindelijk heb je een collectie en begint het echte werk: in je winkeltje op internet zetten, berichtjes sturen en wachten tot de klant komt!

Spannend hoor. Gelukkig komen ze en zeker als ze de gok hebben gewaagd al eens eerder iets van me te kopen. Dan komen ze terug. Het leukste van mijn werk is, iets voor iemand te maken die ik ken. Een zeer persoonlijke kaart. Zoeken en goed kijken. Wie is wie? Wat is de wens? Een prachtig proces.

Er was een jaar dat mijn mooiste kaart de kaart was die mijn moeder zou sturen met Kerst aan haar vrienden en bekenden. Mijn moeder heeft Alzheimer. Dat is een droevig proces, ook voor de mensen om haar heen. Ik woon ver bij haar vandaan. Te ver om eens even een uurtje langs te gaan. Bellen dus. Als het even kan elke dag en soms twee keer. Dit jaar maak ik in mijn pc een adressenlijst voor haar. Foto's maakte ik van haar adressenboekjes, ja er waren er inmiddels twee... Foto uitzoeken. De tijd dringt, eentje uit mijn serie uit de webwinkel. Maar dan zonder tekst. De tekst komt aan de binnenkant. Lettertype uitgezocht. Kantje lavantje. Toch was ie niet af voor mijn gevoel. Dat duurt weer even eerdat je weet wat er aan de hand is. Er moest een klein versje op de kaart. Want veel mensen wisten nog niet van haar Alzheimer en rekenden het haar nog aan dat ze wisselt van humeur, niet veel meer weet, soms echt boos doet en dan weer intens verdrietig kan zijn zonder dat ze echt weet waarom. Er zijn ook heel veel mensen die haar helpen en steunen en die mogen dan weleens horen dat dat gewaardeerd wordt. Eindelijk de tekst gevonden. Zat gewoon in mijn eigen hart. Ik heb het voorgelezen aan mijn moeder. Toen ze een beetje moest huilen, wist ik dat het goed was. En de foto? Ik keek voor de zoveelste keer de binnenkant van de kaart na, las het gedicht en draaide de kaart om. Het is een foto van een zwaan in het water. Water dat verder bevroren is en waar een eend de zwaan helpt om verder te gaan. Symbolischer kan haast niet!

Steeds een beetje meer vergeten
En een beetje minder weten
Een beetje stiller in mijn hoofd
Heb ik je steeds meer nodig
Bedankt dat jij er bent!

December 2008
www.annasvoice.nl/webwinkel